ผู้คนที่เดินกันขวักไขว่อยู่ตามถนนและเกวียนจากหลากหลายแห่งนั้นมีมากกว่าทุกๆวัน ในรอบปีๆหนึ่งนั้น วันนี้ถือว่าเป็นวันที่มีความสำคัญมากที่สุด จะเป็นวันอะไรไปไม่ได้เลยนอกจากวันรับสมัครนักเรียนใหม่ของเอดินเบิร์ก

       "นี่ๆป้า ไอ้พวกเกวียนพวกนี้มันมาทำไมกันเยอะแยะนักล่ะป้า" เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลถามกับหญิงสาววัยกลางคนเจ้าของร้านไอติม

       "อ้าว ไอ้หนูไปตกข่าวถึงไหนมาล่ะฮึ ไม่รู้รึไงว่าวันนี้เป็นวันรับสมัครนักเรียนใหม่ของเอดินเบิร์กน่ะ ปีหนึ่งๆมีแค่วันน้วันเดียวเท่านั้น มันก็ต้องมากันเยอะแยะอย่างนี้แหละ" ป้าเจ้าของร้านตอบกลับมาเสียยืดยาว

       "อย่างนี้นี่เอง แต่ป้าก็ผมไม่ได้ตกข่าวหรอก เพียงแค่อยากถามให้แน่ใจเท่านั้น ว่าแต่ไอติมนี่เท่าไหร่อ่ะป้า ผมขอ 3 อัน" เด็กหนุ่มยิ้มกวนๆให้

       "ดูๆยิ้มเข้า นี่ถ้าไม่ติดว่าเอ็งหน้าตาดี ข้าไม่ขายให้นะเนี่ย เอ้าอันละ1คราวน์ 3อันก็ 3 คราวน์" ป้าเจ้าของร้านยื่นไอติมให้เด็กหนุ่ม ก่อนที่เด็กหนุ่มจะยื่นไอติมนั้นให้เพื่อนอีก 2 คนที่ยืนเงียบอยู่ด้านหลัง แล้วควักเงิน 3 คราวน์จ่ายไป

       "ขอบใจนะป้า ขอให้ขายดีๆล่ะป้า ไปล่ะ" เด็กหนุ่มโบกมือลา แล้ววิ่งไปเข้ากลุ่มกับเพื่อนทั้ง 2 คนที่เดินนำหน้าไปก่อน

       "ให้ตายสิ พวกนายเนี่ย ไม่มีการรอกันเลยนะ" เด็กหนุ่มบ่นทันทีที่ตามเพื่อนทัน

       "ก็นายอยากชักช้าเองนี่ เฟริน" เด็กหนุ่มผมทองหันกลับมาพูด

       "แล้วนายเร็วนักไงล่ะริเอน เห็นปกติตามฉันไม่เคยทันสักที" เฟรินโต้กลับมือข้างที่ว่างอยู่ลูบรอยแผลเป็นที่ใต้ตาข้างซ้ายอย่างเคยชิน

       "นายเองก็ไม่เก่งเวทเหมือนกันน่ะแหละ คนเรามันก็ต้องมีเรื่องทีไม่ถนัดบ้างล่ะน่า" ริเอนพูด นัยน์ตาสีม่วงอเมทิตส์ฉายแววจริงจัง

       "อย่าได้เริ่มเถียงกันเลยนะครับทั้งสองคน ผมไม่อยากเป็นกรรมการห้ามทัพ" เด็กหนุ่มอีกคนที่เงียบมานานพูดขึ้นบ้าง ผมสีน้ำตาลเข้มยาวระต้นคอปลิวไหวไปกับสายลม ใบหน้าที่คล้ายกับเด็กหนุ่มคนแรกแทบจะไม่ผิดเพี้ยน เพียงแค่ไม่มีรอยตำหนิใต้ตาข้างซ้ายและลักษณะท่าทางที่ดูเรียบร้อยมากกว่าเท่านั้น

       "ก็ได้ๆ งั้นพวกเรารีบไปสมัครเข้าเรียนกันเหอะ เดี๋ยวสายแล้วคนจะเยอะไปกว่านี้ ไปกันเฟริน เฟร" ริเอนเดินนำไปก่อนทันทีที่พูดจบ ให้สองฝาแฝดคนละสายเลือดเดินตามไปอีกที 

       แถวยาวเหยียดที่ถูกต่อด้วยบรรดาเด็กหนุ่มสาวที่หวังจะเข้ามาเรียนยังเอดินเบิร์กแห่งนี้ไม่ได้สั้นลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งยาวขึ้นเรื่อยๆตามเวลาที่ผ่านล่วงเลยไป เด็กหนุ่มทั้งสามคนยืนต่อแถวมาได้สักพักใหญ่แล้ว และอกไม่นานก็จะถึงคิวของพวกเขาลงชื่อเข้าสมัครเรียน

       "ริเอนๆ แล้วเค้าจะคัดเลือกนักเรียนกันยังไงอ่ะ ฉันยังไม่รู้เลย" เฟรินหันมาถามเพื่อนเด็กหนุ่มที่ยืนต่อแถวอยู่ด้านหลัง

       "นายเคยรู้อะไรบ้างมั้ยเนี่ย เฮ้อ~ คืออย่างนี้นะเอดินเบิร์กมีการคัดเลือกอยู่แค่ 2 ขั้นตอนเท่านั้น ขั้นตอนแรกนายก็แค่ไปนั่งอยู่หน้าของวิเศษทั้ง 4 ดาบแห่งกษัตริย์ มงกุฏแห่งใจ คฑาแห่งพลังแล้วก็แหวนแห่งปราชญ์ นายแค่เพ่งจิต ความสนใจน่ะไปที่ของอย่างใดอย่างหนึ่งก็พอ ที่ขั้นตอนก็สอบสัมภาษณ์ นายตอบไปตามที่คิดก็พอ แต่อย่าเล่นล่ะเดี๋ยวจะตกเอา" ริเอนอธิบายก่อนจะย้ำเจ้าคนขี้เล่นตรงหน้าไม่ให้ไปกวนเจ้าหน้าที่เข้าให้ 

       "ขอบใจเพื่อน" เฟรินส่งยิ้มกวนๆให้ทั้งสองคนแล้วหันกลับไปต่อแถวตามเดิม

       "คุณเฟรินนี่อารมณดีตลอดเวลาเลยนะครับ คุณริเอน" เฟรอาเดลพูดกับริเอนเมื่อเห็นว่าเฟรินหันไปแล้ว

       "ก็แค่ไอ้บ้าน่ะแหละ แต่นายเหอะเฟรเลิกเรียกคุณนำหน้าเหอะ ฟังแล้วแปลกๆ เพื่อนกันไม่ต้องสุภาพนักก็ได้" ริเอนบอก

       "ครับ คุณ เอ้อ ริเอน" เฟรอาเดลยิ้มแห้งๆให้ริเอน เด็กหนุ่มเกือบหลุดปากเรียกคุณไปซะแล้ว

       ผ่านไปอีกสักพักคิวแถวตรงหน้าก็สั้นลงจนเหลืออีกแค่ไม่กี่คนเท่านั้นก็จะถึงตาเฟรินแล้ว 

       "เซ็นชื่อตรงนี้แล้วเดินเข้าไปข้างในได้เลย" รุ่นพี่ผู้ชายที่นั่งเป็นเจ้าหน้าที่จนรากงอกกล่าวอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย

       "ครับๆ" เฟรินตอบอย่างไม่ค่อยใส่ใจนักก่อนจะเซ็นชื่อลงสมุดเล่มนั้นไป

       เฟริน เดอเบอร์โรว เดอะ ทีฟ ออฟ บารามอส 

       "คนต่อไป" ถึงตาริเอนลงชื่อบ้าง เด็กหนุ่มผมทองเซ็นชื่อลงสมุดด้วยรายมือที่เรียบร้อยผิดกับรายมือไก่เขี่ยของเด็กหนุ่มก่อนหน้า ชื่อที่ทำให้รุ่นพี่เลิกคิ้วแปลกใจ

       ริเอน ดอร์น เดอะ พรีส ออฟ แอเรียส

       "คนต่อไป เซ็นชื่อแล้วเข้าไปข้างใน" ชายหนุ่มยังคงพูดแบบเดิมๆ เฟรอาเดลเดินมาเซ็นชื่ออย่างเรียบร้อยสมกับฉายาของตน

       เฟรอาเดล เซรมิส เดอะ พรีส ออฟ บารามอส

       เด็กหนุ่มคนหลังสุดเดินตามเพื่อนทั้งสองคนเข้าไป  เฟรินกับริเอน แต่พูดให้ถูกคือแค่เฟรินเท่านั้นที่โบกมือเรียกเฟรอย่างไม่สนสายตาของคนรอบข้าง 

       เมื่อแถวด้านนอกทั้งหมดลงชื่อและเข้ามานั่งเรียบร้อยแล้วก็ได้เวลาเริ่มการทดสอบเข้าโรงเรียนเสียที รายชื่อแรกถูกเรียกออกไปแล้วตามด้วยรายชื่ออันดับต่อๆมา แต่ละคนใช้เวลามากน้อยแตกต่างกันไป

       "เฟริน เดอเบอร์โรว เดอะ ทีฟ ออฟ บารามอส" เสียงเรียกชื่อปลุกให้เด็กหนุ่มที่เกือบจะหลับอยู่แล้วให้สะดุ้งขึ้นมายืน

       "ตานายแล้วเฟริน ออกไปเร็ว" ริเอนกระซิบ

       เด็กหนุ่มเดินออกไปด้านหน้าอย่างเก้ๆกังๆ เรียกเสียงหัวเราะจากคนอื่นๆในห้องได้ประปลาย

       "ขโมยก็ย่อมเป็นขโมย ไม่สามารถเป็นพระราชาได้" เสียงจากบุรุษที่มาก่อนหน้า ผมสีเงินทอประกายกับนัยน์ตาสีฟ้าแลดูเย็นชา 

       คาโล วาเนบลี เดอะ ปริ๊นซ์ ออฟ คาโนวาล

       "โร เซวาเรส เดอะ แบ็กการ์ด ออฟ ทริสทอร์" เสียงเรียกขานบุคคลต่อไปดังขัดการสนทนาระหว่างเจ้าชายและหัวขโมย

       "ในเมื่อขอทานยังมาเรียนกับเจ้าชายได้ ใยหัวขโมยจะเป็นพระราชาไปไม่ได้" เฟรินยิ้มเยาะโต้กลับ ก่อนที่เจ้าชายหนุ่มจะสะบัดหน้าเดินจากไป 

       เฟรินนั่งลงตรงเก้าอี้ต่อหน้าของวิเศษทั้ง 4 เด็กหนุ่มลังเลเล็กน้อยก่อนจะเลือกเพ่งจิตไปยังดาบแห่งกษัตริย์ที่อยู่ใกล้ที่สุด แต่ของวิเศษทั้ง 4 กับพร้อมใจกันเปล่งแสงแข่งกันอย่างไม่ยอมจะดับ ให้เฟรินเลิ่กลักอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี

       "ใจเย็นๆเฟริน ลองเพ่งจิตอีกที แต่คราวนี้บังคับให้อยู่แค่จุดเดียวพอนะ" มหาปราชญ์เลโมธีพูดอย่างใจดีรอยยิ้มที่ส่งให้แฝงด้วยนัยบางอย่าง บรรดาอาจารย์ทั้งหลายที่นั่งอยู่ด้านหลังหันไปพูดกันด้วยความสงสัย

       "ครับ" เฟรินพยักหน้ารับคำแล้วลองทำใหม่อีกครั้ง ดาบแห่งกษัตริย์เป็นตัวเลือกเดิมที่เฟรินเลือก คราวนี้แสงจากของวิเศษทั้ง 3 ชิ้นที่เฟรินไม่ได้เลือกค่อยๆดับลงคงเหลือแต่แสงจากดาบแห่งกษัตริย์เท่านั้น

       "พอแล้วเฟริน เดินไปประตูด้านซ้ายนะ เธอเห็นใช่มั้ย นั่นแหละเดินเข้าไปเลย" มหาปราชญ์ชี้ทางให้แก่เด็กหนุ่ม

       ทันทีทีเฟรินลุกจากเก้าอี้รายชื่อต่อไปก็ถูกเรียก

       "ริเอน ดอร์น เดอะ พรีส ออฟ แอเรียส"

       ริเอนลุกเดินมาอย่างสง่างามราวกับเจ้าชาย ผมสีทองซอยสั้นส่องเป็นประกายล้อกับแสงแดดที่รอดผ่านหน้าต่างเข้ามาดูราวกับสวมมงกุฎอยู่ เด็กหนุ่มโค้งให้มหาปราชญ์เลโมธีเล็กน้อยแล้วนั่งลงต่อหน้าของวิเศษทั้ง 4 ชิ้น แหวนแห่งปราชญ์ส่องแสงออกมาเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นดาบแห่งกษัตริย์ที่ทอแสงจ้าอยู่ระยะหนึ่งแล้วค่อยๆดับลง

       "เข้าประตูทางด้านซ้ายใช่มั้ยครับ" ริเอนหันมาถามชายชราเพื่อความแน่ใจ

       "ใช่แล้วริเอน" มหาปราชญ์ตอบ รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้านั้นเหมือนกับรอยยิ้มที่ถูกส่งให้เฟริน

       เด็กหนุ่มโค้งตัวให้ชายชราอีกครั้งแล้วเดินเข้าประตูไป

       "เฟรอาเดล เซรมิส เดอะ พรีส ออฟ บารามอส" เสียงขานเรียกเด็กหนุ่มคนสุดท้ายของกลุ่มเพื่อนทั้งสามคน       

       นักบวชน้อยลุกเดินอย่างสำรวม เฉกเช่นที่ควรจะเป็น สายตาที่บ่งบอกถึงความอ่อนโยนกวาดมองไปรอบๆอย่างตื่นๆเล็กน้อย

       "เฟรอาเดลสินะ" มหาปราชญ์เลโมธีทักเด็กหนุ่มที่เพิ่งเดินมาถึง

       "คะ...ครับ" เฟรอาเดลรับคำ

       "ทำใจให้สบายเถอะ เจ้ารู้วิธีแล้วนี่" ปราชญ์เลโมธีปลอบเด็กหนุ่ม

       "ครับ" เฟรอเดลรับคำอีกครั้งแล้วนั่งลงต่อหน้าของวิเศษทั้ง 4 แสงสีขาวสว่างขึ้นทันทีที่นั่งลง คล้ายกับตอนของเฟรินหากแต่แสงสว่างนี้ดูอบอุ่นกว่า เด็กหนุ่มนึกสงสัยในใจแต่ก็รวบรวมสมาธิไปยังของวิเศษสิ่งดียวกับที่เพื่อนทั้ง 2 ของตนทำให้สว่างได้นานที่สุด ดาบแห่งกษัตริย์ทอแสงจ้าอย่างอ่อนโยน ก่อนจะดับไปเพราะเจ้าตัวคนตั้งสมาธิได้ลืมตาขึ้น

      เฟรอาเดลลืมตาขึ้นมองรอบข้าง ก่อนจะเห็นมหาปราชญ์เลโมธียืนส่งยิ้มให้เฉกเช่นเดิม

                  “ประตูทางซ้ายคือที่ๆเธอต้องไป” ชายชราบอก

                 “ครับ” นักบวชน้อยจากบารามอสโค้งคำนับให้ชายชราแล้วเดินเข้าประตูทางซ้ายไป

       “ยินดีต้อนรับสู่การสอบสัมภาษณ์จ้ะ เฟรอาเดล เซรมิส” หญิงสาววัยกลางคนในห้องเอ่ยทักเด็กหนุ่มทันทีที่เดินเข้ามา

                 “สวัสดีครับ เอ่อ อาจารย์....” 

                  “มิสซิสแรมเซิลจ้ะ นั่งก่อนสิหนุ่มน้อย”

edit @ 4 Apr 2008 00:22:32 by Mirena