The Legend Of Entrotrias บทที่ 1

posted on 20 Sep 2006 12:08 by silvercross in Entrotrias

บทที่1 พบเจอ....นายน้อย

"พี่ยูเรน เร็วๆสิค่ะ เดี๋ยวสายแล้วคนจะแน่นนะค่ะ" เสียงใสจากเด็กสาวผมสีดำยาวประบ่าถูกรวบเก็บไว้ที่ข้างขวา ยูคิเมะกำลังตะโกนเรียกคนที่เดินตามอยู่ข้างหลัง ในตลาดใหญ่กลางเมืองหลวง ด้วยสารที่ส่งมาถึงบาทหลวงหนุ่มอากิระ เมื่อ 1 สัปดาห์ก่อน และนั่นแหละคือสาเหตุให้ทุกคนเดินทางมายังที่แห่งนี้

"ไม่ต้องรีบนักน่ายูจัง ยังไงตอนนี้ก็ยังเช้าอยู่ช้าๆลงหน่อยก็ได้น่า ร้านค้าไม่หนีไปไหนหรอก" เด็กหนุ่มผมสีเงินอมม่วงยาวสยายพูดด้วยท่าทีที่ยิ้มแย้ม

"โธ่...พี่ยูเรนค่ะ นี่มันเช้าก็จริงคะ แต่พอไปถึงที่อ่ะ มันก็สายแล้วนะค่ะ ถ้าไม่รีบของที่เราต้องการก็จะหมด ต้องมาซื้อวันอื่นอีกนะคะ" เสียงเดิมแต่แหลมขึ้นจากข้างตัว ซากุระกำลังบ่นให้ฟัง

"น่าๆ บ่นกันอยู่ได้เดี๋ยวก็มีตีนกาขึ้นหรอก เอาเป็นว่าพวกเรารีบเดินกันก็แล้วกันนะ" ยูเรนพูดตัดบท ให้สองสาวน้อยได้ลากตัวเองไปยังที่ที่ทั้งสองคนต้องการจะพาไปเสียที

ทั้งสามคนเดินไปยังทางที่จะพาไปสู่จุดหมาย แต่มันก็เป็นไปได้ยากนัก เพราะจำนวนคนที่เพิ่มมากขึ้น และด้วยบรรดาหญิงสาวทั้งหลายที่พากันเข้ามารายล้อมยูเรนเอาไว้ เหตุเด็กหนุ่มนั้นมีหน้าตาที่ดูดี ซึ่งถ้าให้มองหาจากแถวนี้นั้นชาติหน้าก็อย่าหวังจะได้เจอเลย มีแต่พวกหน้าตาเห่ยๆเท่านั้น แม้จะลำบากไปเสียหน่อยแต่ทั้งหมดก็สามารถไปถึงจุดหมายได้ในเวลาไม่นานนัก

"ถึงแล้ว~ "ซากุระพูดอย่างอารมณ์ดี ทั้งที่เมื่อกี้ยังหน้าบึ้งอยู่เลย

"ที่นี่เหรอ ยูจัง ซาจัง" ยูเรนหันมาถามทั้งสองคน เบื้องหน้าเป็นร้านขายอาวุธขนาดใหญที่มีดาบ โล่ เสื้อเกราะ และอาวุธชนิดต่างๆวางเรียงรายอยู่ภายในไห้เลือกมากมาย

"ที่นี่น่ะ ถือเป็นร้านอาวุธอันดับหนึ่งของเมืองเลยนะ อาวุธแต่ละอย่างในร้านล้วนแล้วแต่มีชีวิตจิตใจ และบางทีถ้าตาถึงละก็อาจได้อาวุธในตำนานกลับไปก็ได้" ซากุระบรรยายความพิเศษของร้านนี้ให้ยูเรนฟัง

"ใช่ๆ มีข่าวมาว่าในร้านนี้น่ะมีดาบในตำนานที่ใช้ปราบจ้าวแห่งอสูรในอดีตอยู่ เคยมีคนได้สัมผัสหากแต่ไม่ได้รับการยอมรับจากตัวดาบเลยไม่สามารถซื้อไปได้ แม้จะเสนอราคาสูงเพียงไหนก็ตาม" ยูคิเมะเสริม "เพราะงั้นเราเข้าไปกันได้แล้ว เดี๋ยวคนมากันเยอะจะเลือกไม่ถนัด"

ยูเรนเดินเข้าร้านไปเป็นคนแรก ภายในร้านนั้นดูกว้างกว่าที่เห็นจากภายนอกนัก อาวุธก็ถูกจัดเป็นหมวดหมู่ ถึงกระนั้นก็ยังทำให้เด็กหนุ่มตาลายในจำนวนที่มากนัก แถมแต่ละชิ้นก็ใช่ว่าราคาจะถูกนัก จนเจ้าตัวนึกสงสัยว่าเงินที่เอามานั้นจะพอจ่ายรึเปล่า แต่ยูคิเมะกับซากุระก็ไม่ได้มีท่าทีที่จะลำบากใจในราคาที่สูงลิ่วนี้เลย

"ต้องการสิ่งใดรึ เด็กน้อย" ชายชราเดินมาหยุดอยู่ต่อหน้าพวกยูเรน

"เราต้องการอาวุธน่ะค่ะ ท่านลุง ท่านพอจะแนะนำอาวุธดีๆที่เหมาะกับพี่ชายของข้าได้รึเปล่าค่ะ" ยูคิเมะพูดกับชายชราเจ้าของร้าน

ชายแก่นั้นมองดูยูเรนอย่างพินิจพิเคราะห์ สายตาที่มองราวกับเหยี่ยวจ้องจะตะครุบเหยื่อ แต่สักพักรอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้า

"ท่าทางเจ้าจะเคยได้ฝึกดาบมาบ้างแล้วสินะแต่ก็แค่เล็กน้อย แล้วก็จะเข้าโรงเรียนปีนี้ล่ะสิถึงได้มาซื้ออาวุธเอาตอนนี้น่ะ มาสิ ตามข้ามา ข้าจะพาไปเลือกอาวุธที่เหมาะกับเจ้าให้" ชายชราเดินนำทั้งสามคนไปมุมซ้ายของร้าน ซึ่งเป็นมุมที่มีอาวุธจำพวกต่างๆวางเรียงรายอยู่มากที่สุด

"แล้วจะให้เลือกยังไงละฮะ เยอะขนาดนี้ตาผมลายหมดแล้ว" ยูเรนยิ้มแหยให้เจ้าของร้าน ก็มันเยอะมากๆเลยนี่นา ไม่เคยเลือกมาก่อนด้วย จะรู้ได้ไงล่ะว่าอันไหนดีไดี

"ไม่เคยต้องเลือกเองล่ะสิ งั้นเจ้าลองหลับตาแล้วใช้จิตเพ่งดูสิ ว่าอาวุธชิ้นไหนตอบรับกับพลังของเจ้าบ้าง" ชายชราแนะนำ

ยูเรนทำตามอย่างว่าง่าย เด็กหนุ่มหลับตาทำสมาธิรวบรวมจิตไว้เป็นจุดเดียว ในตอนแรกที่ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยจะมีก็แต่ความมืดเท่านั้น แล้วจึงค่อยๆได้ยินเสียงเรียกและแสงสีขาวนวลสองแห่งเคียงข้างกัน เสียงนั้นเรียกให้ยูเรนเดินเข้าไปหาอยู่ตลอด จนเด็กหนุ่มแน่ใจว่าใช่แน่ๆจึงเดินไปทางแสงทันที

"เจอแล้วยังงั้นรึเจ้าหนู" ชายชราพูดทักยูเรน

"ฮะ ผมได้ยินเสียงเรียกจากเจ้าพวกนี้กับแสงอีกสองจุดน่ะฮะ" ยูเรนหันมาพูดกับชายชรา ตอนนี้ต่อหน้าเด็กหนุ่มมีทวนขนาดใหญ่สีดำสนิทอยู่เคียงข้างกับไม้เท้าสีขาวที่มีลูกแก้วสีเงินประดับอยู่ส่วนยอดสุด

"เจ้าสองตัวนั่นเรียกเจ้ารึ" ชายชราพูดอย่างทึ่งๆ

"ฮะ สองอันนี้ไม่ผิดแน่ฮะ เพราะที่ผมเห็นแสงนั่นก็อยู่คู่กัน ไม่ผิดแน่ๆฮะ" ยูเรนยืนยัน เพราะจากอาวุธอยู่ต่หน้ายูเรนนั้น อาวุธสองชนิดนี้วางอยู่ชิดกันที่สุดแล้ว อีกทั้งยังมีความรู้สึกประหลาดในตัวของเขาเองที่เรียกร้องให้หยิบขึ้นมาลองใช้ฟาดฟันเสียให้ได้

"งั้นเจ้าลองหยิบทวนมาลองดูสิว่าถนัดรึเปล่า" ชายชราสั่ง

ยูเรนหยิบทวนสีดำสนิทขึ้นมา ตัวทวนทำมาจากเหล็กเนื้อดีที่ความเบาแต่แข็งแรงทนทาน ตรงปลายทั้งสองข้างติดด้วยเนื่อเหล็กอีกชนิดโอบรอบผลึกแก้วใส และอักขระมนตรานั้นถูกสลักไว้ทั้งสองด้านด้วยอักษรสีดำที่หากไม่สังเกตุก็จะไม่เห็นเลย เด็กหนุ่มเริ่มควงทวนด้วยลีลาที่คล่องแคล่วว่องไว ฟาดซ้ายขาวผ่านหน้าหลังอย่างรวดเร็วและไม่สะดุดเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่ายูเรนเคยใช้ทวนนี้มานานแสนนานแล้ว

"พอแล้วเจ้าหนุ่ม ข้าเชื่อแล้วว่าเจ้าอีโวเลนส์ยอมรับในตัวเจ้า" ชายชราพูดให้ยูเรนหยุด

"เอ๋ อีโวเลนส์?" ยูเรนทำหน้าสงสัย

"ใช่ชื่อของเจ้านั่นน่ะ แต่เรียกให้ถูกคือ Evolenes Of Dark ที่แปลว่าก่อเกิดแห่งความมืดน่ะ" เจ้าของร้านอธิบาย

"ชื่อน่ากลัวจังนะฮะ แล้วไม้เท้านั่นล่ะฮะ" ยูเรนถามต่อ พลางลูบทวนในมืออย่างแผ่วเบา

"Origin Of Radius กำเนิดแห่งแสง น่าแปลกนะ ในบรรดาอาวุธคู่ทั้งหมดที่ข้ามี เจ้าสองอันนี้นั้นไม่ถูกกันที่สุด จนข้าต้องเอาไปวางห่างๆ มีวันนี้แหละที่อยู่ใกล้กันแล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้น" ชายชราพูดแกมบ่น

"อย่างงั้นหรือฮะ" ยูเรนวางทวนกลับเข้าที่เดิมแล้วลองหยิบไม้เท้าขึ้นมาบ้าง ตัวไม้เท้าเป็นไม้ที่หาได้จากเมืองเอลฟ์เท่านั้นซ้ำยังเป็นของหายากเพราะเป็นไม้จากต้นไม้พันปีลงอาคมภายใต้แสงจันทร์อีกกว่าพันราตรี ลูกแก้วที่อยู่บนยอดนั้นก็เกิดจากน้ำค้างหิมะในดินแดนต้องห้ามที่น้อยคนนักจะรอดออกมาได้ ลูกแก้วนี้ได้รับการถ่ายพลังแห่งแสงจากเทพชั้นสูงที่ถูกเรียกลงมา(และแน่นอนว่าสรรพคุณนี้เจ้าของร้านไม่คิดจะบอกยูเรน ก็ในเมื่อไม้เท้าได้เลือกแล้ว เขาก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องสาธยายอะไรหรอก) เด็กหนุ่มรู้สึกถึงพลังบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่ภายในไม้เท้าอันนี้ส่งผ่านมายังตัวของเขา กระแสพลังนั้นให้ความรู้สึกที่คุ้นเคยและอบอุ่นยิ่งนัก

"รู้สึกเป็นไงมั่งล่ะ" ชายชราถามเมื่อเห็นยูเรนนิ่งไป

"เหมือนกับว่าพลังที่อัดแน่นอยู่ในไม้เท้านี้ส่งผ่านมายังตัวผมน่ะครับ แล้วยังรู้สึกอบอุ่นคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูกอีกด้วยน่ะครับ" ยูเรนตอบไปตามตรง

"เข้าใจล่ะ รู้มั้ย ตั้งแต่ที่ข้าได้ทั้งสองอันนี้มานั้น ยังไม่เคยมีใครมีควบคุมและรู้สึกถึงพลังภายในได้ ข้าว่าเจ้าสมควรที่จะเป็นเจ้าของแล้วล่ะ ตกลงชอบใจกับอาวุธที่เลือกได้มั้ยล่ะ" ชายเจ้าของร้านถามยูเรนด้วยสีหน้าที่จริงจัง

"เอ่อ... ก็ชอบนะฮะ แต่เรื่องราคาน่ะฮะ ผมเตรียมมาแค่สำหรับอาวุธเพียงชิ้นเดียว" ยูเรนทำสีหน้าลำบาก แต่หากเด็กหนุ่มคิดจะหันมามองแฝดทั้งสองคนที่ไม่มีท่าทีทุกร้อนเรื่องราคาบ้างก็คงจะดีขึ้น

"งั้นรึ เจ้าสองตัวนี้น่ะยอมรับให้เจ้าเป็นเจ้าของแล้ว เรื่องราคาข้าคิดแค่ 20,000 โซลละกัน ไม่แพงเลยนะเมื่อเทียบกับความสามารถน่ะ" ชายชรายิ้มแย้ม แต่ยูเรนเกือบเป็นลม

"ซาจัง ยูจัง ว่าไงล่ะ เรื่องนี้พี่ตัดสินใจคนเดียวไม่ได้ ช่วยหน่อยสิ" ยูเรนหันมาขอคำปรึกษาจากเด็กสาวทั้งสองคน แต่อาจจะหันตัวแรงไป จึงทำให้ล็อกเก็ตนั้นโผล่ออกมานอกคอเสื้อทั้งที่ตอนควงทวนเมื่อตะกี้ยังไม่หลุดออกมาซะที(ทำท่าจะหลุดมาสักพักแล้วล่ะนะ ^^')

"มันก็แพงไปหน่อยอ่ะนะ คุณลุงคะ ช่วยลดราคาลงอีกหน่อยได้มั้ยค่ะ" ซากุระผู้หน้าเลือดลองต่อราคาดู คอยดูนะถ้าไม่ลดไม่ยอมแน่ๆ หึหึ

"เจ้าหนุ่มข้าขอดูล็อกเก็ตของเจ้าหน่อย ได้มั้ย" ชายชราไม่ได้สนใจซากุระ หากแต่สนใจล็อกเก็ตของยูเรน

ยูเรนทำสีหน้าลำบากใจแต่ก็ถอดล็อกเก็ตส่งให้ชายเจ้าของร้านดู ชายชราพอจะรู้ถึงความลำบากใจของเด็กหนุ่มจึงแค่พลิกดูล็อกเก็ตอย่างพิจารณนาเท่านั้นไม่ได้เปิดดูข้างใน

"อืม...10,000โซลละกัน ลดมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว เดี๋ยวลุงไม่มีปัญญาไปหาซื้อพวกอาวุธดีๆเข้าร้านพอดี" ชายชราเจ้าของร้านพูดหลังจากที่คือล็อคเก็ตให้ยูเรน

"โธ่...ลดให้อีกหน่อยก็ไม่ได้ อ่ะนี่ลุง เงินค่าทวนกับไม้เท้า" ซากุระจ่ายเงินให้เจ้าของร้าน

"ขอบใจนะยัยหนู แล้ววันหลังมาอย่าลืมอุดหนุนร้านนี้อีกล่ะ" ชายชรารับเงินแล้วเดินกลับไปหลังร้านเพื่อห่อทวนและไม้เท้าที่ยูเรนซื้อ

"เอ้า เจ้าหนุ่ม แล้วใช้ดีๆล่ะ อย่าให้เสียทีที่อีโวเลนส์กับเรดิอุสนั้นเลือกให้เจ้าเป็นเจ้าของล่ะ" ชายชราเน้นย้ำเป็นครั้งสุดท้าย

"เหอๆ ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ไปนะครับลุง" ยูเรนเอ่ยลาเจ้าของร้าน

ทันทีที่ทั้งสามออกจากร้านไปชายชราก็รีบปิดร้านแล้วหายเข้าไปด้านหลังลงไปยังห้องลับที่อยู่ใต้ดินทันที ภายในห้องนั้นมืดสนิท ไม่มีสิ่งใดถูกวางอยู่ในห้องนี้เลย จะมีก็แต่กระจกบานใหญ่เท่าตัวคนที่วางอยู่ริมห้องเท่านั้น ชายชราเดินไปหน้ากระจกนั้นทั้งที่ยังไม่ได้เปิดไฟ

"ในนามของผู้กำความลับ ข้าขอติดต่อเจ้า ผู้เฝ้ากระจกเอ๋ย" ชายชราท่อง ไม่นานก็ปรากฎร่างภายใต้ผ้าคลุมที่หน้ากระจก

"มีธุระอันใด ถึงได้เรียกข้าทั้งที่เจ้าก็รู้ถึงข้อห้ามดีอยู่แล้ว" เสียงทุ้มเอ่ยออกจะหงุดหงิดเล็กน้อย

"มีสิ ไม่งั้นข้าจะเสี่ยงเช่นนี้ทำไม" ชายชราแย้ง

"งั้นเจ้าก็รีบบอกธุระของเข้ามา อย่าได้ชักช้า" คนในผ้าคลุมเร่ง

"ข้า...พบผู้ที่อาจจะเป็นนายน้อยแล้ว" ชายชราเอ่ยช้าๆแต่หนักแน่น

"จริง!!! แล้วพบที่ไหน!" เน้นย้ำอย่างต้องการความแน่นอน

"ที่ร้านของข้าเอง มีล็อคเก็ตของนายน้อยด้วย ซ้ำยังสามารถควบคุมสองอาวุธธาตุแสงมืดได้อีก ทั้งที่การจะควบคุมอาวุธทั้งสอง..." ชายชราต้องหยุดพูดเพราะถูกขัดจังหวะ

"พอๆๆ ข้ารู้ว่าเจ้าดีใจ แต่ว่าเราไม่มีเวลามากพอที่จะฟังเจ้าพล่ามได้ เรื่องที่เจ้าบอกมานั้นน่าสนใจ แล้วข้าจะส่งคนไปหาเจ้า ตอนนี้ขอให้เจ้ากลับไปทำหน้าที่ของเจ้าต่อได้แล้ว" สั่งเรียบร้อยก็หายไปไม่รอคำตอบจากชายชราเลย

"เฮ้อ~ ยังคงใจร้อนไม่มีเปลี่ยนเลยน้า" บ่นเสร็จก็กลับขึ้นไปบนร้านเพื่อเปิดร้านต่อเหมือนเช่นปกติทุกวัน หากแต่ระหว่างทางยังอดที่จะบ่นต่อเสียไม่ได้

"เจ้านั่นไม่น่ารีบร้อนจนไม่ฟังที่ข้าจะพูดต่อเลยนะ ข้าอุตส่าห์จะบอกแล้วเชียวว่าไม้เท้าของนายหญิงสุดที่รักนั้นน่ะ คือไม้เท้าที่เด็กหนุ่มนั้นได้ไป หึหึ หากมารู้เอาตอนหลังคงมีการโวยวายล่ะนะ แต่ยังไงก็เหอะ ในเมื่อพวกนั้นได้เลือกเจ้านายใหม่แล้ว ข้าจะไปห้ามได้อย่างไรล่ะ จริงมั้ยขอรับนายหญิง..."

...สรุปว่าอาวุธทั้งสองชิ้นนั้นชายชราไม่ได้เสียเงินซื้อมา แต่เป็นการรับฝากเอาไว้เพื่อสักวันจะได้ตกไปสู่มือของผู้ที่ถูกเลือก เพราะงั้นราคาที่ลดไปจนดูเหมือนซื้อดาบอย่างดีที่กษัตริย์ใช้กันเล่มเดียวนั้น ก็คุ้มค่าเกินพอแล้วล่ะนะ หึหึ...

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

โย่ว์ ดีคร้าบทุกๆท่าน

เป็นยังไงกันมั่งครับ ไม่ได้เจอกันเสียนาน ไม่ได้ไปไหนหรอก แค่ไม่มีเวลาเท่านั้น(แต่มีเวลาสุปฟิค -*- ) วันนี้ได้หยุดกันถ้วนหน้าสินะฮะ ผมเองก็ได้หยุด ทั้งๆที่นั่งปั่นงานเพื่อส่งให้ทันเช้าวันนี้แทบตาย เกือบไม่ได้นอนด้วยซ้ำ

แล้วก็กลายเป็นว่าไม่มีเรียนซะงั้นแล้วให้ผมรีบปั่นไปทำหยังฟร่ะเนี่ย T^T ช่างเถอะ แต่อีก 2 วันที่เหลือของสัปดาห์ก็ช่วยอย่าหยุดล่ะ จะเอาการบ้านไปส่งให้ครบ เดี๋ยวคะนนเก็บไม่ครบ เกรดจะตกเอา -*-

ปล่อยเรื่องส่วนตัวแล้วมาเข้าเรื่องฟิคกันดีกว่า ตอนนี้ความจริงยาวกว่านี้ แต่ผมตัดไปไว้อีกตอนเพราะนั่งจิ้มแล้วมันยาวโคตร(ถ้าลงหนังสือค่อยจับรวม แล้วจะได้ลงเรอะ -*- ) เรื่องการบรรยายอาวุธคงมีการผิดพลาดบ้าง ตามแบบฉบับของผู้ที่ไม่เคย แล้วก้ตรงไหนที่มันติดขัด อ่านแล้วไม่น่าจะใช่ก็บอกกันนะฮะ ผมจะได้เอาไปแก้

ส่วนตอนต่อไปก็คงอกสักพักเช่นกัน เพราะตอนนี้ไม่ได้จิ้มฟิคนี้เลย กำลังเค้นสมองกับอีกเรื่องอยู่ อันนั้นต้องรีบ เด๋วจะโดนฆ่าข้อหาส่งงานเลทอย่างสุดยอดเกิน

ไปล่ะฮะ บายคร้าบ~~~

Comment

Comment:

Tweet

กลับแล้วจ้า ทักทายหนูมินด้วยการสาดน้ไสักหน่อย


สาดน้ำ สาดน้ำ สาดน้ำ


ฉีดน้ำซู่ๆ ปะแป้งด้วย

ทักทายต้อนรับสงกรานต์จ้า

#3 By Zeren on 2007-04-13 15:11

#2 By Meen on 2007-02-10 13:48

แวะมาอ่านฟิค ^_^