The Legend Of Entrotrias : Poloque 1

posted on 20 Dec 2005 02:07 by silvercross in Entrotrias

จุดเริ่มต้น : ช่วงเวลาแห่งความสุข

ป่ากว้างมืดทึบไม่มีแสงตัดผ่าน เพราะตอนนี้เป็นช่วงกลางคืน ผู้คนมากมายอาจจะหลับไหลไม่ได้สติ หากแต่คนในที่นี้ยังคงตื่น เพียงแต่ว่าพวกเค้าไม่ได้ตื่นอยู่ด้วยความต้องการของพวกตน หากว่าพวกเค้าถูกปลุกขึ้นมาตะหาก

กลุ่มคนจำนวน 4 คน กำลังห้ำหั่นอยู่กับเหล่าสัตว์ปีศาจ โดยฝ่ายมนุษย์นั้นเสียเปรียบด้านกำลังที่อ่อนล้าขึ้นเรื่อยๆ 1ในฝ่ายมนุษย์นั้น ได้ถูกปกป้องอยู่แต่ด้านหลัง ด้วยเหตุนี้จึงเป็นข้อเสียเปรียบอีกข้อหนึ่ง จนกระทั่งคนๆนั้นวิ่งออกไปเพื่อที่จะให้เพื่อนๆ ของตนต่อสู้ได้อย่างสะดวก และเพื่อปกป้องเด็กน้อยในอ้อมกอดของตน

"ตื่นตื่นได้แล้ว นายนนท์!!!" เสียงจากริมฝีปากบางที่ตอนนี้ตะโกนปลุกจอมขี้เซาประจำบ้าน

"อืมขออีกแปปน่า" เด็กหนุ่มพึมพำจากใต้ผ้าห่ม ฉุดเอาอารมณ์ของเด็กสาวผู้มาปลุกให้ฉุนขึ้นมา

"งั้นเหรอ" เสียงของเด็กสาวเย็นขึ้นมาจับใจ "งั้นนายจะลองรับฝ่ามือพิฆาต รับเช้าวันใหม่มั้ย"

เหมือนเสียงประกาศิต เด็กหนุ่มจอมขี้เซาที่ตะกี้ไม่ยอมลุกนั้น กระเด้งตัวขึ้นมานั่งอย่างรวดเร็ว

"ยังเช้าอยู่เลยนี่นา เธอจะรีบมาปลุกชั้นแต่เช้าทำไมกันง่ะ" บ่นทันทีที่ลุก ผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ผิดกับอีกคนที่ตอนนี้เตรียมพร้อมอยู่ในชุดนักเรียนหญิง ผมยาวประบ่าถูกรวบขึ้นสูงเป็นหางม้า

"เปิดเทอมวันแรกไง รึว่านายอยากจะไปโรงเรียนสายล่ะ ถ้าอยากก็เชิญนายคนเดียวนะ เพราะชั้นจะไปแล้ว" พล่ามยาวเสร็จก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เด็กหนุ่มรีบกระวีกระวาดไปอาบน้ำแล้วเปลี่ยนชุดเพื่อไปโรงเรียน แล้ววิ่งลงบ้านมาราวกับวันโลกแตก หากแต่มันเป็นสิ่งปกติของบ้านหลังนี้ แม้จะห่างหายไปนาน เพราะปิดเทอมก็ตาม

"เฮ้! รอด้วยสิแก้ว แปปเดียวเอง ไม่เห็นต้องรีบขนาดนั้นเลยนี่" นนท์พูดหลังจากที่กระเดือกขนมปังหมดไป และตอนนี้ทั้ง 2 คนกำลังเดินไปโรงเรียนกันอยู่

"ก็เราไม่อยากไปโรงเรียนสายนี่ นายก็น่าจะรู้นิสัยเราดีอยู่แล้วนะ" แก้วหันกลับมาพูด

เมื่อทั้ง 2 คนมาถึงโรงเรียน ก็ตรงไปยังที่ประจำของคน ซึ่งตอนนี้มีผู้นั่งอยู่ก่อนแล้วถึง 4 คน แบ่งเป็นเด็กผู้ชาย 2 คน ทัดเด็กเรียนประจำกลุ่ม กับฟิวส์ขาลุยถึงไหนถึงกัน และเด็กผู้หญิงอีก 2 คน รุ้งคุณหนูผู้เก่งในการรำไม่แพ้เรื่องเรียน กับกุลทอมสาวผู้มีแฟนเป็นผู้ชาย ทำเอาสาวๆหลายคนที่หลงเสน่ห์น้ำตาตกไปเป็นแถว

"ไงจ้ะแก้ว มาถึงซะทีนะ เนี่ยพวกชั้นยังคิดอยู่เลยว่าน่าจะมากันได้แล้ว พวกเธอก็มากันพอดีเลยเชียว" รุ้งเด็กสาวผมยาวถึงกลางหลังพูดขึ้นเมื่อทั้ง 2 คนเดินมาที่โต๊ะ

"ก็เกือบสายน่ะ เพราะพ่อตัวดีเค้าไม่ยอมตื่นน่ะ ดีที่ชั้นขึ้นไปปลุกไม่งั้นป่านนี้คงยังนอนหลับสบายใจเฉิบอยู่เลยล่ะมั้ง" แก้วได้ทีบ่นให้เพื่อนๆได้ฟังกัน และก็เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้ ส่วนเด็กหนุ่มจอมขี้เซาก็ได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาเพื่อน แล้วรีบฟุบหลับทันที แต่ก็ไม่ได้หลับ เพราะแก้วหันมาเห็นเข้าเสียก่อน เลยโดนฟาดที่กลางหลัง ทำเอานนท์ร้องแทบไม่เป็นภาษาด้วยความเจ็บ

"โอ้ย!!! เจ็บนะยัยแก้ว ไม่เห็นต้องตีกันเลยนี่" นนท์บ่นไปลูบหลังตัวเองไป ก็แก้วน่ะแรงหนักจะตายไป

"ไม่อยากโดนตีแล้วนายจะหลับต่อทำไมล่ะ เพิ่งตื่นเองแท้ๆ" แก้วบ่นใส่นนท์มั่ง

"เอ้อ...ทั้งสองคนพอเหอะ จะได้เวลาเข้าเรียนแล้วรีบไปเข้าห้องกันเถอะ" ทัดพูดขัดทั้งสองคนได้ทันก่อนที่จะเริ่มกัดกันอย่างกิจวัตรที่ทำกันเป็นประจำ

"จริงด้วย รีบไปที่ห้องเรียนกันเหอะ กรูไม่อยากโดนอาจารย์บ่น" กุลลุกเป็นคนแรก แล้วตามด้วยเพื่อนๆที่รีบลุกตาม เพราะไม่อยากโดนบ่นเหมือนกัน

การเรียนวันแรกของเทอมใหม่ก็ผ่านไปด้วยดี แต่สำหรับนนท์แล้วนั้นกลับทำให้เค้าหนักใจยิ่งขึ้น เพราะใกล้จะถึงวันที่แก้วรอคอยเข้ามาทุกที

"เราขอตัวกลับก่อนนะทุกคน เดี๋ยวต้องไปซื้อผ้าน่ะ" แก้วพูดลาเพื่อนๆของตน

"อ้าวทำไมรีบจังล่ะแก้ว นี่มันยังไม่ถึงเวลาเลยนี่" นนท์หันจากที่คุยเรื่องการเรียนในวันนี้ มาถามแก้วอย่างใคร่รู้

"ก็ต้องไปเดินเลือกซื้อผ้าด้วยนี่ รึนายจะผิดสัญญาไม่ไปกับเรา" แก้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

"คอสเพลย์อีกแล้วเรอะ ยัยแก้ว" ทอมสาวถาม เธอยังคงเข็ดไม่หายกับการที่โดนแก้วลากไปคอสเป็นmonkหญิง

"ในหัวเธอนี่มีเรื่องอื่นนอกจากการ์ตูนกับคอสเพลย์บ้างมั้ยเนี่ย" ทัดเปรยขึ้นมาเบาๆ แต่ก็ไม่พ้นหูของเด็กสาวอยู่ดี

"มีสิ เกม คอมฯ แล้วก็นิยายไง" ตอบกลับมาอย่างร่าเริง นี่คงไม่รู้ตัวเลยสินะว่าถูกเหน็บเข้าให้น่ะ

"พอเลยยัยแก้ว เค้าประชดเธอนะ อย่ามาทำเป็นไม่ทุกร้อนหน่อยเลย" นนท์เอ่ยตอบอย่างเสียไม่ได้ "เอ้อ งั้นพวกเราก็แยกตัวเลยละกันนะ ก่อนที่ใครแถวนี้จะเกิดอาการบ้า เพราะไปไม่ทันน่ะ"

นนท์รีบลากแก้วไปทันทีที่พูดจบ ไม่มีโอกาศให้เธอหันมาเล่นงานได้ และกว่าจะได้กลับถึงบ้านก็หลังจากนั้นเกือบ 3 ชั่วโมง ซึ่งตอนนี้ก็ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว ที่นานขนาดนี้ก็เพราะว่า แก้วเดินดูทีละร้านๆ หาผ้าที่ถูกใจทั้งราคาถูกอย่างละเอียด แล้วจึงค่อยไปยังร้านตัดชุด เพราะเหตุนี้เองทำให้เด็กหนุ่ม เหนื่อยเป็นตายเลยทีเดียว

**********************************

"เหตุการณ์ทางไกอาเป็นเช่นไรรึอุมากร" เสียงทุ้มทรงอำนาจ จากชายชราที่สวมชุดคลุมแบบโบราณคล้ายพ่อมดกล่าว

"ไม่มีอะไรผิดปกติค่ะ ทุกอย่างดำเนินไปด้วยดี แต่ก็ยังไม่สามารถบอกได้ว่าทายาทคนนั้นคือใคร" คนในชุดคลุมมีฮู๊ดปิดหน้าเอ่ยตอบ ฟังจากน้ำเสียงแล้วน่าจะเป็นเพียงแค่เด็กสาวเท่านั้น

"อย่างงั้นรึ เจ้ากลับไปทำหน้าที่ของเจ้าต่อเถอะ โดยเฉพาะเด็กทั้งสองคนที่ข้าคิดว่าน่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับทางนี้น่ะ เจ้าต้องคอยระวังเป็นพิเศษล่ะอย่าลืม" ชายชรากล่าวย้ำถึงหย้าที่ของเด็กสาว แล้วเดินจากไปในทันที

"ค่ะ ท่านปู่" เด็กสาวรับคำ ลุกขึ้นยืนแล้วจากไปดุจสายลม

***********************************

นนท์สะดุ้งตื่นในตอนเช้าตรู่ เหงื่อออกเต็มตัวของนนท์ราวกับว่าเด็กหนุ่มเพิ่งเสร็จจากการออกกำลังกายก็ไม่ปาน นนท์นึกถึงความฝันที่ทำให้ตนสะดุ้งตัวตื่น หากแต่นนท์ไม่เคยจำได้เลยสักครั้ง เด็กหนุ่มสงสัยเรื่องความฝันของตนมานาน เพราะมันเหมือนจริงยิ่งนักแม้ว่าตนจะจำไม่ได้ก็ตามที สิ่งเดียวที่ยังจำได้ก็คือเสียงที่บอกให้หนีเท่านั้น

"เฮ้ นนท์ตื่นได้แล้ว เอ๋....เฮ้ย! วันนี้ฝนตกแน่ๆเลยแม่ นนท์ตื่นเองได้" แก้วจะเข้ามาปลุกนนท์แต่เมื่อเห็นว่านนท์ตื่นแล้ว กลับตะโกนลงไปชั้นล่างแทน

"ยัยแก้ว เงียบหน่อยได้มั้ย เสียงเธอนี่ช่างเป็นมลพิษเหลือเกินนะ หนวกหูน่าดูเลย" นนท์บ่นใส่แก้ว

"จ้าๆ ว่าแต่นนท์ไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วนะ วันนี้นนท์ต้องไปกับแก้วนะ อย่าลืมสิ" นนท์ได้ยินก็ได้แต่อ้าปากค้างเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันอะไร "นนท์ เลิกอ้าปากค้างแล้วไปอาบน้ำซะทีสิ" แก้วย้ำนนท์อีกรอบ แล้วเดินออกไป

...ใครก็ได้ช่วยเอาผมออกไปจากตรงนี้ที... นนท์คร่ำครวญอยู่ในใจ ตอนนี้นนท์อยู่ในชุดคอสเพลย์ที่แก้วจัดไว้ให้ แต่นนท์จะไม่บ่นหรือเศร้าเลย หากว่าชุดที่นนท์ใส่จะไม่ใช่ชุดของผู้หญิงอย่างนี้ แถมท่าโพสถ่ายรูปแต่ละท่าของแก้วก็ส่อ Y ยิ่งขึ้นทุกทีๆ

ถึงนนท์จะเป็นโอตาคุที่รับได้ทุกพลังก็ตามเถอะ แต่ให้มาใส่ชุดอย่างนี้แล้วโพสท่าแบบที่พวกผู้หญิงเค้าชอบกันเนี่ย ( Y ) ก็ไม่ไหวนะ ยังดีที่ไม่มีใครรู้รึสังเกตุว่านนท์เป็นผู้ชาย เพราะไม่อย่างนั้น นนท์คงได้ถูกรุมหนักเสียยิ่งกว่านี้ แล้วเหตุที่ไม่มีใครรู้ก็ต้องยกให้แก้วที่จับนนท์ใส่วิกตั้งแต่ยังไม่ออกจากบ้าน แถมด้วยโครงหน้าของนนท์ที่คล้ายผู้หญิง แล้วผิวที่ขาวเนียนอีก เมื่อมีผมที่ยาวจึงทำให้ไม่มีใครดูออกเลย จะเว้นก็แต่...

"นนท์ ใช่นนท์ รึปล่าวน่ะ"

'โอ้เสียงสวรรค์ทรงโปรด แต่เจ้าของเสียงนี้มัน...รุ้งนี่นา' นนท์เงยหน้าขึ้นไปมองผู้มาทัก แล้วก็ต้องตะลึง เพราะไม่ใช่แค่รุ้งเท่านั้น ยังมี กุล ฟิวส์ และก็ทัดอีกด้วย นนท์แทบจะสลบก็คราวนี้ล่ะ 'ไม่มีหน้าไปโรงเรียนแล้วตรู'

"สวยดีนี่นนท์ แต่งขึ้นสุดๆเลยนะ สวยกว่ายัยแก้วอีก" คำชมจากฟิวส์ แต่นั่นก็ไม่ทำให้นนท์รุ้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย

"ใช่ๆ ดูเป็นผู้หญิงกว่าชั้น กับยัยแก้วตั้งเยอะเลย" กุลพูดขึ้นมาบ้าง

"แล้วมันจะน่าดีใจตรงไหนกันเล่า" นนท์บ่นอุบอิบอยู่คนเดียว

"มากันครบแล้ว พวกเราก็ไปหาที่นั่งกินมื้อเที่ยงกันเถอะ เราหิวแล้ว" แก้วพูด พลางลูบท้องไปมา

'เฮ้ๆ นี่เล่นนัดกันมาเรอะ ไม่เห็นบอกเลย ท่าทางยัยแก้วจะเป็นตัวการแฮะ' นนท์นั่งเอ๋อคิดในใจคนเดียว

"อื้อ งั้นก็ไปกันเลย เอ้า!นนท์ลุกได้แล้ว เดี๋ยวก็ทิ้งไว้ตรงนี้ซะเลยนิ" ฟิวส์หันมาเร่งนนท์ที่ยังคงนั่งเอ๋อตกอยู่ในภวัง แล้ว 2 หนุ่มก็ต้องลากเอานนท์ไป

"ผลั่ก! เคร้ง...."เด็กสาวคนหนึ่งวิ่งเข้ามาชนนนท์ เด็กสาวหันมาขอโทษอย่างรีบร้อนก่อนจะวิ่งหายเข้าไปในฝูงชน หากแต่นนท์ไม่ได้สนใจเด็กสาวคนนั้นเลย เด็กหนุ่มมัวแต่มองหาล็อกเก็ตที่ทำตกไปตอนที่ถูกชน

"นนท์ นายหาอะไรอยู่น่ะ ให้เราช่วยมั้ย" แก้วถามนนท์ เมื่อเห็นว่านนท์ไม่มีที่ท่าว่าจะหาของที่ทำหล่นเจอ

"ล็อกเก็ตสีเงินอันที่ชั้นใส่อยู่เป็นประจำน่ะ ตกไปตอนที่ถูกชนตะกี้นี้อ่ะ" นนท์ตอบทั้งๆที่ไม่มองขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย

"อ๋อ อันนั้นเอง งั้นเดี๋ยวพวกเราช่วยกันหาอีกแรงละกัน" แล้วทั้งหมดก็ก้มลงมองหาล็อกเก็ตของนนท์กัน แก้วคลำทางที่พื้นมองไปเรื่อยๆ จนมองเห็นแสงสะท้อนที่น่าจะมาจากล็อกเก็ต ซึ่งถ้าใช่ก็ตกห่างจากที่นนท์โดนชนไปไกลพอสมควร

"นั่น ตรงนั้นน่ะ ใช่รึเปล่า" แก้วพูดให้ทุกคนหันไปดู แต่ตัวเธอก็เดินไปหยิบล็อกเก็ตอันนั้น พร้อมๆกัยนนท์ที่หยิบขึ้นมาพอดี

ทันทีที่มือของทั้ง 2 คน แตะเข้าที่ล็อกเก็ต แสงสว่างจ้าตาก็ปกคลุมไปทั่วร่างกายของนนท์และแก้ว ฉับพลันแสงนั้นก็หายไปเหลือไว้แต่แก้วที่นอนไม่ได้สติอยู่ตรงนั้น แต่ไม่มีวี่แววของนนท์เลยแม้แต่น้อย

"แก้ว!!! นนท์!!!" เสียงตะโกนเรียกทั้งสองคนดังลั่นบริเวณนั้น และเป็นเสียงสุดท้ายก่อนที่สติของแก้วจะหลุดลอยหายไปจริงๆ

*********************************

ในเอนโทเทรียส เมืองหน้าด่านแห่งการค้า มีเด็กสาวผมสีขาวยาวสยายนอนสลบอยู่หน้าโบถส์ประจำเมืองแห่งนั้น พร้อมกับที่เมืองหลวงในพระราชวังสุดหรู เด็กน้อยผู้นอนหลับมานานกว่า 10 ปีก็ได้ลืมตาตื่นขึ้นมา

_______________________________________

ลันล้า~ มาอัพบลอคเจ้าค่ะ หุหุ แต่ไม่อัพเรื่องส่วนตัวหรือชีวิตประจำวันนะ ขี้เกียจ ไม่อยากมีเรื่องด้วย ช่วงนี้ไว้ใจใครไม่ค่อยได้เท่าไหร่ แล้วก็เบื่อๆด้วยอ่ะ

วันนี้ก็มาแค่อัพฟิคที่แต่งไว้ชาติเศษให้พวกท่านได้อ่านกันก็เท่านั้น ไม่ได้มีอะไรมาก อ่านกันแล้วก็คงรู้ล่ะนะว่าพล็อตเรื่องน่ะเอามาจากไหน อ่านๆกันดูล่ะ แล้วก็ช่วยเม้นท์วิจารณ์ด้วยก็ดีนะ >w<

Comment

Comment:

Tweet

อืม...BGกับธีมฯสดใส,น่ารัก..! .....
....(แนะนำตัว)......ผม"เวคิน" พ่อบ้านหัวใจสามัญ และเป็นนักคอสฯฝึกห้ด
ยินดีที่ได้รู้จัก.!
ขอ add บล็อคท่านนะครับ..!

#1 By [Unlimited > tequilaboy ;-/ on 2005-12-20 11:59